Dit is het verhaal van de communistische regimes die Afghanistan vanaf 1978 tot 1989 beslisten; hoe zij aan macht kwamen, hoe zij beslisten en hoe zij van macht vielen. Aanvankelijk zou het paradoxaal kunnen schijnen dat het communisme ooit aan een land zo conservatief en traditioneel zoals Afghanistan zou komen. Maar het is niet zo oneven helemaal niet. In eigenlijk communisme aangezien het zich onder Stalin ontwikkelde is een vorm van feodalisme, bijna tribalistic feodalisme. Voor de intellectuelen van een feodaal land zijn de ideologie en de praktijken van communisme veel dichter aan hun cultuur dan de Westelijke markteconomieën. Zo de intellectuelen van Afghanistan het gemakkelijker vonden om de partij-Overheerste maatschappij van de Sovjetunie te begrijpen dan zij de schijnbaar chaotische maatschappijen van het Westen deden. Toen deze culturele vertrouwdheid werd gekoppeld aan de gemeenschappelijke overtuiging dat het collectivisme en de centrale planning progressief waren was het gemakkelijk voor de intellectuelen van de Derde wereld, „ja te zeggen, ons te laten springen kikker over het slordige sociale systeem van kapitalisme en het beloofde land van communisme te bereiken.“

De episodische cursus van communisme in Afghanistan vindt voor een deel uit Leninist aard van het communisme en voor een deel van de speciale aard van Afghanistan zijn oorsprong. Afghanistan is echt geen natie. Het is een geografisch gebied, dat met diverse stammengroepen wordt gevuld. Het was een bergachtige plaats van toevluchtsoord voor deze stammengroepen en het was een bufferzone tussen het Russische Imperium en het Britse Imperium. Afghanistan kan slechts als land met één of andere federationiststructuur werken maar jammer genoeg houden de krachten van binnen en/of van buiten Afghanistan proberend om een gecentraliseerde politieke structuur op te leggen. De ongelijksoortige elementen moeten zich tegen deze assimilatie krachtig verzetten en hun eigen vernietiging, en soms in het proces verhinderen iemand van de controle van deze elementenaanwinsten van het centrale gezag. Zo wordt de geschiedenis van Afghanistan gevuld met episoden van controle door één etnische of politieke groep en dan een andere.

Één beweging van belang in 20ste eeuw Afghanistan was de reformisten. Een verscheidenheid van politieke facties steunden hervorming in Afghanistan en die facties waren bondgenoten toen zij verre van macht en rivalen waren toen zij dichtbij aan macht waren. Aldus konden de Marxistische intellectuelen andere nietmarxistische reformisten steunen toen om het even welke hervorming twijfelachtig was. Het verhaal van de Afghaanse reformisten wordt elders verteld.

Het marxisme zou van de aanhankelijkheid aan communisme moeten worden onderscheiden dat specifieker de verwezenlijking van Lenin en Stalin is en dat slechts nominaal Marxistisch is. Het sovjet communisme bleek fundamenteel industriële feodalisme met elementen van Russisch nationalistisch stamverband. Het maoïsme is een meer primitief sociaal systeem dat en flagrant fundamenteel tribalistic is. Het marxisme binnen Maoïsme is klein meer dan anti-kapitalistische retoriek.

Waarschijnlijk is het eerste belangrijkste cijfer in Afghanistan dat ideologisch als communist zou kunnen worden geïdentificeerde Abdul Rahman Mahmudi. Hij vestigde een radicale krant genoemd nida-Ye Khalq, de Stem van de Massa's, en vormde toen een politieke partij die Khalq, de Massa's, onder de studenten bij de Universiteit van Kaboel wordt genoemd. Dit vond in de recente jaren '40 en de vroege jaren '50 plaats. Mahmudi werd gevangengenomen maar werd anderzijds vrijgegeven vlak vóór zijn dood in 1963. Verwanten van Mahmudi zetten zijn politieke beweging in de jaren '70 voort. Deze beweging leidde toen tot een beweging Van Mao die rond het dagboek shula-Ye Jawid, Eeuwige Vlam wordt georganiseerd.

In de jaren '60 was één van prominentste leftists Mir Muhammad Siddiq Farhang die zich als democratische socialist identificeerde. Nur Muhammad Taraki was een andere prominente links van de periode. Taraki werkte in Bombay voor het Afghaanse Bedrijf van het Fruit en werd lid daar van de Communistische Partij. Taraki was later een zeer belangrijk cijfer in de communistische beweging in Afghanistan na zijn terugkeer aan Afghanistan vanuit India.

De omverwerping van de Monarchie en
de verwezenlijking van de Republiek Afghanistan

Koning Zahir

Daoud

Algemeen Daoud geregeerd Afghanistan vijf jaar.

De linkse Staatsgreep

In 1979 prominente werd links, Mir Akbar Khyber, gedood door de overheid en zijn vennoten, Nur Mohammad Taraki, Barbrak Karmal en Hafizullah Amin vreest, die dat het gelijkaardig lot in opslag voor hen lag, organiseerden een staatsgreep.

Taraki

Amin

De val van Nur Mohammad Taraki

Taraki als president van Afghanistan woonde een conferentie van zogenaamde niet gebonden (?) bij naties in Havana, Cuba. Op zijn terugweg die in Moskou wordt tegengehouden om Leonid Brezhev samen te komen. Brezhnev adviseerde Taraki om omhoog op de drastische sociale hervormingen te verlichten en bredere steun voor zijn regime te zoeken. Brezhnev adviseerde ook Taraki om zijn eerste minister, Hafizullah Amin van de hand te doen. Buiten het medeweten van Taraki was zijn lichaamswacht een agent voor Amin. De lijfwacht meldde aan Amin de bedoeling van Taraki aan strook hem van zijn macht.

Nadat Taraki aan Kaboel terugkeerde verzocht hij om dat Amin hem samenkomt. Amin ging met de vergadering akkoord slechts als zijn veiligheid door de Sovjetambassadeur werd gewaarborgd. Dergelijke verzekeringen werden verstrekt, maar niet in vertrouwen. Amin wist nochtans de bedoelingen van welke Taraki waren en de vraag naar zijn veiligheid die door de Sovjetambassadeur wordt gewaarborgd was waarschijnlijk een spitsvondige list namens Amin om Taraki te misleiden. Wordt van te voren gewaarschuwd, gebruikte Amin de paleiswacht om gevangene te nemen Taraki. Amin nam toen controle van de overheid. Een paar dagen later overheid van Amin kondigde aan dat Taraki aan een „niet bekendgemaakte ziekte“ stierf. De „niet bekendgemaakte ziekte“ was dat van wordt onderdrukt door de Wacht van het Paleis terwijl hij werd gewurgd en met een hoofdkussen werd gesmoord. De „ziekte“ van Taraki duurde slechts tien of vijftien minuten.

Het regime van Hafizullah Amin en Zijn Val

De sovjets keurden de aanwinst van Amin van macht goed en probeerden om met hem te werken. Maar Amin was, natuurlijk zeer omzichtig van de Sovjets. De sovjets wilden troepen in Afghanistan zetten omdat zij vreesden er een Amerikaanse invasie van Iran als resultaat van de gijzelaarscrisis zou zijn. Amin vreesde de Sovjettroepen worden gebruikt om hem te getuigen.

Amin die voor zijn overleving vreest en onzeker van op wie hij kon vertrouwen begonnen zijn verwanten in posities van macht te zetten. Amin zette één van zijn neven verantwoordelijk voor de geheime politie, maar die neef werd vermoord. Amin bewoog zijn hoofdkwartier uit Kaboel in zorg voor zijn eigen veiligheid.

De sovjetInvasie

De sovjets beslisten Afghanistan binnen te vallen. Zij stuurden paratroops om Amin te vangen en uit te voeren. Nadat Amin werd behandeld, een valse vraag maakt voor Sovjettroepen was om het land in te gaan. Volgens het Sovjetdekkingsverhaal antwoordden zij slechts aan een vraag naar hulp van het Afghaanse Revolutionaire Centrale Comité. Volgens hen voldeden zij slechts aan het Verdrag van 1978 van Vriendschap, Samenwerking en Goede Behulpzaamheid. De uitvoering van Hafizullah Amin was, volgens de Sovjets, de actie van het Afghaanse Revolutionaire Centrale Comité.

Karmal

Het sovjetBeroep

(Om zijn verdergegaan.)