De fonetische alfabetten zijn prachtige taalkundige uitvindingen. Zij maakten geletterdheid ver, veel gemakkelijker dan de symbolische karaktersystemen om zoals de Chinese karakters te schrijven. Bijvoorbeeld, is het systeem Hungûl van Koreaan genoemd geworden ochtendalfabet omdat een spreker van Koreaan in één ochtend de brieven kan leren en, omdat de Koreaanse woorden volkomen fonetisch worden geschreven, geletterd wordt. Gebrekkig vereist de fonetische spelling, zoals voor het Engels, een veel langere tijd op de hoogte brengen te worden die van de eigenaardige vormen.

Het succes van de fonetische alfabetten heeft mensen, met inbegrip van taalkundigen, ertoe gebracht om te veronderstellen dat de basisbouwstenen van een taal de individuele fonemen zijn. Het recente bewijsmateriaal dat pogingen naar voren komt om door de computer geproduceerde toespraak tot stand te brengen wijst erop dat dit niet het geval is.

Een team van taalkundigen en de ingenieurs waren met een project bezig om een computersysteem tot stand te brengen om documenten af te tasten en de dossiers van karakters om te zetten in toespraak. De het aflezen van grafische tekensfase van het project werd bereikt en het team draaide zijn aandacht aan het omzetten van de karaktergroepen in gesproken woorden. De strategie die redelijk scheen moest mensen registreren die tekst lezen en individuele karaktergeluiden voor assemblage verwijderen in woorden. Bijvoorbeeld, zegt de opname van een woord, toad worden gesneden in [t], [o] en [D]. In theorie toen zouden deze kunnen worden opnieuw gebracht samen zoals [D] [o] [t] voor de uitspraak van het woord dote. Maar het opnieuw gebrachte samen woord was onbegrijpelijk. De reden werd spoedig gevonden. Wanneer een spreker het woord toad articuleert voorziet het toespraakmechanisme de uitspraak van [o] terwijl articuleren [t] en voorziet het volgende [D] terwijl articuleren [o]. Aldus is de uitspraak van fonemen context-afhankelijk. Aldus ontbreekt de hermontage van de fonemen van toad in een poging zich uit te spreken dote.

De taalkundigen gingen aantonen dat een luisteraar tussen de vermoedelijk zelfde aanvankelijke medeklinkers van verschillende lettergrepen in een kleine fractie van de tijd kan onderscheid maken die wordt vereist om die medeklinker te articuleren.

Wat dit betekent is dat de fundamentele bouwstenen van een taal de lettergrepen zijn. Men moet opmerken dat de hulpwijzigingen van de uitspraak van multisyllable woorden van de lettergreep eerder dan het foneem zijn. In het geval van de toon- taal zoals Chinees is de toon gebonden aan de lettergreep eerder dan het foneem. Aldus zijn de basisbrokken van een taal de lettergrepen. Sommige talen worden geschreven gebruikend syllabary eerder dan een alfabet. Typisch zal syllabary honderd tot twee honderd verschillende karakters eerder dan dertig van een typisch alfabet hebben. Dit legde een grotere last in het leren op te lezen en een taal te schrijven. Het redelijke compromis zou een alfabet moeten hebben maar onderwijst de uitspraak van lettergrepen aan kinderen eerder dan aanvang met de individuele brieven. De nadruk op individuele brieven is altijd bijna misleid omdat de ouders hun kinderen eerst de naam van de brieven eerder dan hun vermeende correcte waarde onderwijzen; d.w.z., is dat h aitch eerder dan huh.

Bronnen:

Philip Lieberman, Eve sprak, W.W. Co. van Norton, New York, 1998.

S.E. Blumstein en K.N. Stevens, „Op waarneming gebaseerde Onveranderlijkheid en de Spectrums van het Begin voor de Medeklinkers van het Einde in de Verschillende Milieu's van de Klinker,“ Journal van de Akoestische Maatschappij van Amerika, Volume 67 (1980), blz. 648-662.