De ideale methode om de output van twee landen te vergelijken is de twee landenproductie van definitieve goederen in de diensten te taxeren die de zelfde reeks prijzen gebruiken. In de praktijk is dit onpraktisch omdat in om het even welk modern industrieland er miljoenen verschillende goederen en diensten zijn. De gebruikelijke procedure is de output van elk land in zijn eigen reeks prijzen te taxeren. Dit geeft het BBP van elk land in zijn eigen munt; d.w.z., de output van Japan in Yen en de output van de V.S. in dollars. De volgende stap in een vergelijking is één output van het land in de munt van ander land om te zetten. De duidelijke methode van omzetting is de wisselkoers te gebruiken.

Het probleem met het gebruiken van de marktwisselkoers is dat het schommelt zodat zal de omgezette output van een land toenemen en zal met de wisselkoers vallen. Deze maatregel van output stelt schommeling in de output van een land voor dat enkel niet voorkomt.

De Wereldbank ontwikkelde een afwisselende methode om de output van een land in munt van een ander land om te zetten. De methode wordt genoemd de Pariteit van de Koopkracht (PPP). Het vindt een omzettingstarief tussen twee munt van het land die op de relatieve het kopen macht van de munten wordt gebaseerd. De manier de PPP wisselkoers gegevens wordt verwerkt is de kosten van een marktmand goederen en de diensten in de twee landen te bepalen. Bijvoorbeeld, voor een PPP wisselkoers tussen de Yen en de dollar, wordt de waarde gegeven door:

Deze PPP wisselkoers wordt dan gebruikt om de Yenkoers van het BBP van Japan in dollars om te zetten.

De marktwisselkoersen zouden het zelfde uiteindelijk moeten zijn als de PPP wisselkoersen. In het middel en de korte termijn wordt de marktwisselkoers sterk beïnvloed door rentevoeten en politieke gebeurtenissen.