Mark C. Baker een fascinerende rekening van de verhoudingen heeft geschreven die onder de grammatica's van de talen van de wereld bestaan. In het bijzonder, concentreert hij zich op de uiterst beperkte waaier van variaties onder die grammatica's. Zijn boek is gerechtigd, de Atomen van Taal: De verborgen Regels van de Mening van Grammatica. Voor een algemene lezer geinteresseerd in taalkunde is het lezings Baker boek een echte ervaring Aha. Hij verklaart de structurele elementen die sommige vreemde talen maken zo complex mening-boggling en toch kinderen in die taalgemeenschappen schijnen moeiteloos leren die taal.

Het verrassende ding is dat er vrij beperkte variaties in grammaticale structuren zijn. Bijvoorbeeld, onderzoekt Russell Tomlin de basiswoordvolgorde van een steekproef van 402 talen en vond de overgrote meerderheidsdaling van twee categorieën aangezien de lijst hieronder toont.

Baker begint het onderzoek naar de structuur van de wereldtalen door nota te nemen van die in het Engels één zegt, „het regent“ terwijl in het Spaans en het Italiaans de zelfde informatie door het equivalent van „het Regenen.“ wordt vervoerd „Het“ in „het regent“ heeft geen referent. Het is daar omdat Engelse eisen die in dit type van zin er een moet zijn Onderwerp. Het Frans is in dit opzicht als het Engels. Natuurlijk, voor bevelen met een tweede persoonsOnderwerp kan het Onderwerp, zoals in“ (u) einde uit worden verlaten! , „maar dat is een verschillende kwestie. Het belangrijke ding is dat het Engels en het Frans schijnen om een grammaticale regel uit te voeren die niet in het Spaans en het Italiaans van toepassing is. Baker verklaart de zoektocht naar de verborgen regels die de grammatica's van de diverse talen van de wereld onderscheiden.

Het is, echter, enkel geen kwestie van daar die een reeks onafhankelijk onderscheid is. De grammatica's schijnen om op basis van een hiërarchie van regels worden onderscheiden. Dit betekent sommige onderscheid op grammatica's van toepassing is die een bepaalde keus voor een hogere niveauregel volgen. Er is zo een vertakkende classificatie van grammatica's.

Op dit punt is het aangewezen om op te merken dat Baker een betovering met een analogie tussen zijn onderzoek naar een hiërarchische classificatie van grammatica's en periodieke lijst van de chemische elementen heeft. Het materiaal op de geschiedenis van de periodieke lijst is niet werkelijk dat alles nuttig aan de lezer in op de hoogte brengen het worden dat van de typologie van grammatica's. Het is van wat belang uit eigen beweging aan lezers reeds vertrouwd met chemie en de periodieke lijst. De betere analogie voor de hiërarchische classificatie van grammatica's zou het aan het licht brengen de genen zijn die sommige kenmerken van mensen zoals gezichtsverschijning bepalen. Natuurlijk, zou het waarschijnlijk aan lezers verwarrend zijn om genetica en taalkunde te mengen.

De hiërarchische classificatie die Baker voelt is beste voor het verklaren de variatie in de grammatica's van de talen van de wereld hieronder wordt getoond. Vermijden makend de presentatie compliceerde ook het diagram wordt voorgesteld in twee vormen. Één vorm, die door een hyperlink wordt betreden, geeft de structuur en de andere vorm geeft verklaring van het diagram in termen van voorbeelden.

Er is een licht gebrek in het diagram. Onder het Prominente etiketOnderwerp zijn er twee takken. Japanner en Choctaw vertegenwoordigen één van de takken en het Turks en Malayam de andere tak, maar Baker vertelt niet hoe deze twee groepen worden onderscheiden.

In het diagram op om het even welk punt waar er is geen verdere keuzen zijn daar te maken is wordt een asterisk om op de taalcategorie te wijzen niet genoemd maar kan door voorbeelden worden geïllustreerdi. Als voorbeelden van deze taal hier gaan de types.

De terminologie van de Grammaticale Hiërarchie

Polysynthetic

De polysynthetic termijn is een extention van het taalkundige concept een synthetische taal. Een synthetische taal is één waarin de grammaticale verhoudingen door wijzigingen van de vorm van woorden worden uitgedrukt. De vervoeging van werkwoorden en de verbuigingsklassen van zelfstandige naamwoorden zijn voorbeelden van dergelijke wijzigingen. Het Grieks en de Latijn (en de Romaanse talen) zijn synthetische talen. Polysynthetic talen zijn degenen waarin daar veelvoudige, gelijktijdige wijzigingen van de vormen van woorden betekenissen zoals in klevende talen kan uitdrukken. In klevende talen zoals Turkse samenstelling worden de achtervoegsels toegevoegd aan het wortelwerkwoord om het betekenen uit te drukken. Aangezien de betekenis van een uiting in de prefixen wordt uitgedrukt en/of voldoende is (of zet misschien in) er is weinig behoefte om een woordvolgorde te handhaven om het betekenen te bepalen. Dergelijke talen hebben een zeer losse woordvolgorde.

Hoofd Gerichtheid

De hoofd gerichtheid moet met de vorming van uitdrukkingen doen. In het Engels gaat het hoofd de uitdrukking in het vormen van grotere uitdrukkingen vooraf. In een andere talen volgt het hoofd de uitdrukking in de vorming van grotere uitdrukkingen, zoals in het geval van Japanner. Baker geeft een mooi voorbeeld van dit voor een zin die complexe verhoudingen in Japanner en het Engels impliceert. De Engelse versie van de zin is:

De taro denkt dat Hiro een beeld van zich aan Hanako toonde.

Neem nota van de twee voorzetselbepalingen in de ingebedde clausule.

In Japanner is deze zin:

Hanakao-Ni taro-GA hiro-GA zibun-geen miseta syasin-o aan ometteiru.

Het achtervoegsel - GA zijn een onderworpen teller en het achtervoegsel - o is een objecten teller. Het geen achtervoegsel - is een possessieve teller en - Ni vertegenwoordigt preposition aan. Aldus het explicietere grammaticale is teruggeven van de zin:

Taro-onderworpen hiro-Onderworpen „Hanako aan“ zelf-possessief beeld-voorwerp toonde dat „het denken“ is

Herschikt in Engelse woordvolgorde is dit de zin, zoals eerder genoteerd,

De taro denkt dat Hiro een beeld van zich aan Hanako toonde.

De ingebedde clausule is „Hiro toonde een beeld van zich aan Hanako“ door de complementizercombinatie dat wordt geïntroduceerd. In de versie Japanexe gaat de clausule het werkwoord vooraf en wat meer is is de helper volgt het werkwoord eerder dan het voorafgaan van het zoals in het Engels.

De Japanse versie van de zin wijst erop dat de termijn ongepast is preposition omdat in Japanner deze elementen postpositional zijn. Baker gebruiks zou pre/postpositional om deze taalkundige categorie maar een volledig verschillende termijn aan te duiden aangewezen zijn.

In de ingebedde clausule in Japanner gaat het lijdend voorwerpbeeld zijn die werkwoord vooraf eerder dan het volgende van het zoals in het Engels wordt getoond. Ook gaat de pre/postpositionaluitdrukking aan Hanako het getoonde werkwoord vooraf waarmee het verwant is. De pre/postpositionaluitdrukking van zich is verwant met beeld maar gaat het in de Japanse versie vooraf.

De gerichtheid of belangrijkheidsrelaties van grammaticale elementen en hun verwante uitdrukkingen is het tegengestelde in Japanner van wat het in het Engels is.

De verhouding van Japanner aan het Engels is niet helemaal zo eenvoudig zoals het vorige voorbeeld voorstelt. Baker geeft een andere zo ook complexe verklaring:

Het kind zou kunnen denken dat zij het beeld van Mary van John aan Chris zal tonen.

Een mogelijke overgang naar Japanse woordvolgorde zou zijn:

kind-onderworpen zij-onderworpen „Chris aan“ „John van“ Mary-Possessief beeld-voorwerp toont aan dat het denken zou kunnen

kodomo-GA „zij“ - GA Chris-Ni john-Geen syasin-o Mary-Geen misetta-aan omettekamoshirenai

Nochtans vertelt mijn vriend Mikiko Tomibe me een Japanse spreker als volgt de verklaring zou uitdrukken:

Kodomo-ga Mary-no John-no shasin-o Chris-ni miseru-to omou kamoshirenai.

Baker is de spelling van het Japanse woord voor beeld, syasin, verschillend van de huidige standaardspelling, shasin. Één opmerkelijke eigenschap is de behoefte aan het voornaamwoord zij verdwijnt. Zoals eerder genoteerd, is de verhouding niet zo eenvoudig zoals andere setence voorstelt, maar Baker geeft de verklaring belangrijk en nuttig inzicht in de structuur van Japanner vergeleken met de structuur van het Engels. Ik word herinnerd aan een kennis die in Japanner in universiteit majored die me vertelde dat hij af en toe zo door de schijnende ingewikkeldheid van Japanner werd overweldigd dat hij vaak woede naar de Japanse mensen voor het creëren van zulk een onbegrijpelijke taal zou voelen. Dit was een probleem voor hem omdat hij aan een Japans-Amerikaanse vrouw werd gehuwd. Na het lezen van Baker boek ben ik niet meer van mening dat lerende Japanner zulk een onmogelijke taak zou zijn.

Het bijvoeglijke naamwoord neutraliseert

In nietpolysynthetic talen; d.w.z., degenen die configuratiewoordvolgorde hebben; de functie van bijvoeglijke naamwoorden is in de vorming van grotere uitdrukkingen. Voor polysynthetic talen is er veel minder afhankelijkheid op uitdrukkingsstructuur zodat zijn er minder van een behoefte aan de grammatic categorie van bijvoeglijk naamwoord. In sommige synthetische talen wordt een bijvoeglijk naamwoord behandeld heel erg zoals een zelfstandig naamwoord. Bijvoorbeeld, vereist de Latijn een bijvoeglijk naamwoord om akkoord te gaan met het zelfstandige naamwoord het zich in geslacht en aantal wijzigt. Andere synthetische talen behandelen meer bijvoeglijke naamwoorden zoals werkwoorden. Mohawk is één dergelijke taal. Zo kunnen de polysynthetic talen worden geclassificeerd naargelang de bijvoeglijke naamwoorden meer als zelfstandige naamwoorden of meer als werkwoorden worden behandeld.

Onderworpen Kant

Deze categorie moet met of doen het onderwerp aan het begin van een uitdrukking of aan het eind van een uitdrukking wordt toegevoegd. De meeste die talen hebben het onderwerp aan het begin van een uitdrukking wordt toegevoegd, maar er is een klein deel die het onderwerp aan het eind van een uitdrukking toevoegen. Wanneer de beëindigende onderworpen zijoptie voor een head-first taal wordt genomen is de resulterende woordvolgorde werkwoord-voorwerp-onderworpen, een zeldzame woordvolgordevorm. Als de beëindigende onderworpen zijoptie met een hoofd-laatste taal wordt genomen is de resulterende woordvolgorde voorwerp-werkwoord-onderworpen, een nog zeldzamer type van woordvolgordetaal.

Het Geval van Ergative

Het ergative geval is moeilijk te begrijpen omdat het naar iets niet gevonden in het Engels verwijst. Over het algemeen moet het met een taal doen die een speciale aanwijzing heeft dat het onderwerp in een zin die een transitief werkwoord en een lijdend voorwerp heeft. Als het onderwerp de agent van de actie voor het transitieve werkwoord wordt geïmpliceerdt toen toen is is er speciale teller in bijlage aan het zelfstandige naamwoord dat het onderwerp dat is. Dit zet het zelfstandige naamwoord in het ergative geval. Voor zinnen met onovergankelijke werkwoorden wordt het onderwerp behandeld grammaticaal het zelfde als de lijdend voorwerpen in zinnen met transitieve werkwoorden worden behandeld.

Weinig talen hebben de ergative gevaleigenschap. Het opmerkelijkst is Baskisch, Sumerisch en Greenlandic.

Het Engels is geen ergative taal en verder maakt het niet tussen het gebruik van een zelfstandig naamwoord voor een onderwerp en voor een voorwerp onderscheid. Nochtans, worden de persoonlijk voornaamwoorden in het Engels over het algemeen zo onderscheiden. Wij zeggen, kuste hij haar en zij kuste hem. In het Engels dat wij hij omhoog toot hebben gezegd, maar als het Engels was een ergative taal wij zeggen=zouden= omhoog getoten hem. Er is een bepaalde logica aan deze bouw in die zin dat de uitdrukking hem omhoog toot, klinkt net hoewel ongebruikelijk. (Enigszins als de syntaxis van Yoda van de Sterrenoorlog.)

Prominent onderwerp

Een taal kan zinnen hebben die het onderwerp benadrukken. Het Engels is zulk een onderworpen-prominente taal. Maar de zinnen, zelfs in het Engels, kunnen van de onderwerp-commentaar vorm zijn; b.v., Televisie: een afval van tijd. Sommige talen zoals Japanner kunnen zinnen hebben waarin er zowel een onderwerp als een onderwerp zijn. Een onderwerp-prominente taal is één waarin het onderwerp van zinnen speciale nadruk zoals door het hebben van een speciale teller wordt gegeven.

De Aantrekkelijkheid van het werkwoord

De tijd van een werkwoord wordt vermeld door een gespannen-helper. In sommige talen, zoals het Engels, wordt de gespannen-helper gevestigd in een zin waar het werkwoord wordt gevestigd. In andere talen, zoals Bewoners van Wales, leidt het werkwoord tot de plaats van de gespannen-helper.

Onderworpen Plaatsing

In sommige talen wordt het onderwerp van een clausule samengevoegd met de hulpuitdrukking. Het Engels is zulk een taal. In andere talen wordt het onderwerp van een clausule samengevoegd met de werkwoorduitdrukking. Bewoners van Wales zijn één van die talen.

Periodieke Werkwoorden

In het Engels kan een werkwoorduitdrukking slechts één werkwoord bevatten. In andere talen, zoals Thai, kan een werkwoorduitdrukking meer dan één werkwoord bevatten.

Ongeldig Onderwerp

In het Engels zegt één „het regent“ terwijl in het Italiaans men het zelfde ding met enkel „Regen kan zeggen.“ Aldus is het Italiaans een taal die een ongeldig onderwerp toelaat. Het Engels niet.