Venezuela (Weinig Venetië) heeft een aantal verschillende gebieden. In het noordwesten is er de Baai van Maracaïbo met zijn fabelachtige aardoliereserves. Er is wat urbanisatie rond de Baai van Maracaïbo maar het omringende grondgebied is dor. De belangrijkste stedelijke ontwikkeling is in de buurt van Caracas, de hoofdstad. Het grootste deel van de opbrengst Venezuela ontvangt van aardolie gaat naar Caracas. Bijgevolg zijn de stedelijke infrastructuur en de belevingswaarde beter in Caracas dan nergens anders in Venezuela. Caracas ligt in een de landbouwriem die het oosten en het westen over Venezuela uitbreidt. Dichtbij Caracas, op het westen, lig Maracay en Valencia. Verder aan het westen zijn er Barquisimeto en nadert de westelijke grens daar is San Cristobal. Op het oostelijke eind van deze streek is er Barcelona.

Aan het zuiden van de de landbouwriem waarin het Karkas wordt gevestigd is er een band van bossen die bosproducten verstrekken. Zuiden van het bosland is er een streek waarin het fokken wordt uitgevoerd. Tot slot zuiden van het boerderijland zijn er de tropische bossen gelijkend op het de regenbos van Amazonië.

Het programma Guayana van Venezuela

Op het het oosteneind van de het fokken streek is er plaats waar twee belangrijke rivieren toetreden. De rivieren zijn Rio Orinoco en Rio Caroni. Deze rivierverbinding is een natuurlijke plaats voor een belangrijke stad en de Venezolaanse Overheid bevorderde de planning en de ontwikkeling van Ciudad Guayana bij de plaats. Er waren reeds een ijzer en een staalfabriek die door de Overheid een paar mijlen ten westen van de stadsplaats wordt gebouwd en een gemeenschap riep San Felix aan het oosten van de plaats.

De Venezolaanse overheid richtte een administratief agentschap, Corporación Venezolana DE Guayana (CVG), voor het formuleren van een strategie van economische ontwikkeling van het gebied op. CVG ging met de Gezamenlijke Stedelijke Studies van het Centrum van het Instituut van Massachusetts van Technologie (MIT) en de Universiteit van Harvard aan om de gedetailleerde analyse en de planning te behandelen. Het plan verzocht een nadruk op ijzer en staal, aluminium, metaalproducten, machines, electrochemicals en bosproducten. De overheid wees ongeveer $2 miljard van zijn begroting voor de periode 1965-75 toe en dacht om een vergelijkbaar bedrag te hebben dat door de privé industrie of die zelfde periode wordt verstrekt.

Het stadsplan voor Ciudad Guayana verzocht de bouw van burger en commerciële complex op een hoog punt (Uitzicht Alta) tussen de staalfabriek en de gemeenschap van San Felix. Er was ook een recreatief en cultureel centrum bij een toneelplaats op Rio Caroní worden gebouwd. Een industriezone dichtbij de staalfabriek was ook in het plan. CVG bezat al land van de stadsplaats zodat was het haalbaar om landgebruik in detail te specificeren. De planning omvatte ook de bouw van woongebieden. De opeenvolging moest de woonontwikkeling van San Felix aan het westen uitbreiden aangezien de stadsbevolking groeide.

De planning was redelijk en indrukwekkend, maar er niet in de literatuur verschijnt enige beschrijving van hoe Ciudad Guayana in de praktijk uitgewerkt.

Recente Politieke Geschiedenis van Venezuela

In de negentiende eeuw werd Venezuela beslist door een chaotische reeks caudillos --strongmen. Één caudillo, Juan Vicente Gómez, besliste Venezuela vanaf 1908 tot zijn natuurlijke dood van oude dag in 1935 ondanks sommige ernstige pogingen, in het bijzonder in 1928, om hem omver te werpen. Hij kwam Tyran van de Andes genoemd worden. De basis voor regel Gómez was de controle en de steun van het nationale leger. In het bijzonder had Gómez de steun van ambtenaren van de Venezolaanse provincie van Táchira in de Andes die een kliek hadden gevormd die het Venezolaanse leger voor decennia overheerste. Gómez bevorderde de koffieindustrie en na 1918 de ontwikkeling van de aardolieindustrie. De royaltys van de aardolieindustrie lieten Gómez toe om de nationale schuld te betalen en een reeks openbare werkenprojecten te financieren.

Toen Gómez in 1935 de minister stierf die uit zijn mandaat diende, besloot Algemene Elazar López Contreras (van Provincie Táchira) dat zijn overleving vereiste liberaliserend de politiek van Venezuela. Hij stond leiders van verscheidene belangrijke politieke partijen aan terugkeer van ballingschap toe. Twee politieke partijen kwamen over dit keer te voorschijn die later politiek in Venezuela moesten overheersen:

• De democratische Partij van de Actie (de ADVERTENTIE van Acción Democratía): Een sociale democratische (welzijnsstaat) partij van de centrum-linkerzijde. Deze partij werd gevormd in 1936 als Nationale Democratische Partij (Partido Demócratico Nacional PDN).
• De sociale Christelijke Partij (Comité DE Organización Política KiesIndependiente COPEI): Een conservatieve Katholieke partij van het centrum-recht.

Toen de arbeidsvakbonden en sommige politieke partijen te actieve López die politieke uitdrukking de kop in wordt gedrukt werden. Aangezien zijn opvolger in 1942 López de een andere militaire mens van Provincie Táchira koos, Isías Medina Angarita.

Een andere partij was belangrijk in de vroege jaren van democratie in Venezuela, de Democratische Republikeinse Unie (Unión Republicana Democrática URD). Het was meer centrist dan dan de Sociale Christelijke Partij COPEI. URD was min of meer de politieke partij van Jovíto Villalba, een activist in de inspanningen om Gómez in 1928 te getuigen.

In 1945 wierp een politieke coalitie van de partij van de ADVERTENTIE en een organisatie van ondergeschikte ambtenaren in militair, de Patriotic Militaire Unie (Unión Patriótica Militar UPM) Medina omver. Romulo Betancourt van de partij van de ADVERTENTIE leidde de junta die macht vergde. De junta breidde de stemming tot alle mannen en vrouwen meer dan achttien uit en verzocht verkiezingen voor de Constituerende Assemblage in 1946. Hoewel alle politieke partijen waren legalized en er de echte politieke concurrentie was de partij van de ADVERTENTIE 79 percent van de stemming kreeg. De victorious kandidaat van de ADVERTENTIE was Romulo Gallegos. Na zijn inauguratie gingen de leden van de ADVERTENTIE van de Constituerende Assemblage een uitgebreide rekening van de landhervorming die over Gallegos ondertekende. Het andere lid van de coalitie die Medina omverwierp, UPM, had tegen enkele maatregelen bezwaar die en eist sommige politieke concessies, met inbegrip van het delen van macht met de Sociale Christelijke partij COPEI ten uitvoer worden gelegd. Bovendien eiste UPM Romulo Betancourt van het land wordt verbannen. Gallegos weigerde de vraag van UPM UPM zijn overheid omverwierp. Er waren andere partijen van de uitersten maar zij vingen slechts een kleine fractie van de stemming. Wat van hen werden politiek gebonden aan het Regime Castro van Cuba.