Onder Tito, stelde Joegoslavië een begrotingstekort in werking dat door geld te drukken werd gefinancierd. Dit leidde tot tarief van inflatie van 15 tot 25 percenten inflatie per jaar. Na Tito streefde de Communistische Partij progressief meer irrationeel economisch beleid na. Dit irrationele beleid en verbreken van Joegoslavië (Joegoslavië bestaat nu uit slechts Servië en Montenegro) leidden tot zwaardere afhankelijkheid op de druk van of anders het creëren van geld om de verrichting van de overheid en de socialistische economie te financieren. Dit leidde tot hyperinflation.

Door de vroege jaren '90 putte de overheid elk van zijn eigen harde muntreserves uit en ging te werk om de harde muntbesparingen van privé burgers te plunderen. Het deed dit door meer en meer moeilijke beperkingen aan privé burgerstoegang tot hun harde muntbesparingen in overheidsbanken op te leggen.

De overheid stelde een netwerk van opslag in werking waarbij de goederen om aan kunstmatig lage prijzen beschikbaar verondersteld waren te zijn. In de praktijk deze opslag zelden te verkopen om het even wat had en de goederen waren slechts beschikbaar bij vrije markten waar de prijzen ver boven de officiële prijzen waren dat de goederen verondersteld om bij in overheidsopslag waren te verkopen. Alle posten van de overheidsbenzine uiteindelijk waren gesloten en de benzine was beschikbaar slechts bij kant van de weghandelaars de van wie verrichting uit een auto bestond die met een plastiek wordt geparkeerd kan van benzinezitting op de kap. De marktprijs was het equivalent van $8 per gallon. De meeste autoeigenaars gaven op drijf en vertrouwden op openbaar vervoer. Maar het de doorgangsgezag van Belgrado (GSP) had niet de fondsen noodzakelijk voor het houden van zijn vloot van 1200 bussen het werken. In plaats daarvan stelde het minder in werking dan 500 bussen. Deze bussen waren overladen en de controleurs konden niet aan boord worden om vervoerprijzen te verzamelen. Aldus kon GSP geen vervoerprijzen verzamelen alhoewel het desperately kort van fondsen was.

Vrachtwagens van de levering, de ziekenwagens, de brandvrachtwagens en de vuilnisauto's waren ook kort van brandstof. De overheid kondigde aan dat de benzine niet aan landbouwers voor daling oogsten en het planten zou verkocht worden.

Ondanks de overheids wanhopige druk van geld had het nog niet de fondsen om de infrastructuur in verrichting te houden. Gaten van de pot die in de straten, liften worden ontwikkeld hielden op functionerend, en de bouwprojecten waren gesloten. Het werkloosheidscijfer overschreed 30 percenten.

De overheid probeerde om zich tegen de inflatie te verzetten door prijscontroles op te leggen. Maar toen de inflatie verderging maakten de controles van de overheidsprijs de prijsproducenten kregen belachelijke laag zij ophielden producerend. In Oktober 1993 hielden op de bakkers makend brood en Belgrado was zonder brood voor een week. De slachtingshuizen weigerden om vlees aan de staatsopslag te verkopen en dit bedoelde vlees werd unvailable voor vele sectoren van de bevolking. Andere opslag die voor inventaris wordt gesloten eerder dan hun goederen bij de overheid te verkopen stelde prijzen verplicht. Toen de landbouwers weigerden om aan de overheid aan de kunstmatig lage prijzen de gedicteerde overheid te verkopen, gebruikte de overheid irrationally harde munt om voedsel van buitenlandse bronnen te kopen eerder dan om de prijscontroles te verwijderen. Het Ministerie van Landbouw riskeerde ook leidend tot een hongersnood door landbouwers te verkopen slechts 30 percent van de brandstof die zij voor het planten en het oogsten hebben vereist.

Later probeerde de overheid om inflatie in bedwang te houden door opslag te vereisen om administratie in te dienen telkens als zij een prijs ophieven. Dit betekende dat veel van de opslagwerknemers hun tijd aan het invullen van deze overheidsvormen moesten wijden. In plaats van het in bedwang houden van inflatie verhoogde dit beleid eigenlijk inflatie omdat de geneigde opslag prijzen met een grotere sprong verhoogt zodat zij dossier geen vormen voor een andere prijsverhoging zo spoedig zouden hebben.

In Oktober 1993 gecreërd een nieuwe munteenheid. Één nieuwe dinar was één miljoen van de oude dinars waard. Inderdaad, verwijderde de overheid eenvoudig zes centreert van het papiergeld. Dit natuurlijk hield niet de inflatie tegen en tussen Oktober 1, 1993 en Januari 24, stegen de prijzen van 1995 met 5 quadrillion percenten. Dit aantal is 5 met 15 centreert na het.

In November 1993 stelde de overheid het aanzetten van de hitte in de staatsflatgebouwen waarin uit het grootste deel van de bevolking leefden. De ingezetenen reageerden aan dit het inhouden van hitte door elektro ruimteverwarmers te gebruiken die inefficiënt waren en het elektrosysteem overbelastten. Het bedrijf van de overheidsmacht moest toen tot elektriciteitspannes opdracht geven om elektriciteit te behouden.

De sociale structuur begon in te storten. De dieven roofden de ziekenhuizen en klinieken van schaarse geneesmiddelen en verkochten hen toen voor de zelfde plaatsen die zij hebben geroofd. De spoorwegarbeiders gingen op staking en sloten het spoorsysteem van Joegoslavië.

In het groot psychiatrisch ziekenhuis 87 stierven de patiënten in November 1994. Het ziekenhuis had geen hitte, waren er geen voedsel of geneeskunde en de patiënten wandelden rond naakt.

De overheid bepaalde het niveau van pensioenen. De pensioenen moesten bij het postkantoor worden betaald maar de overheid gaf de postkantoren genoeg fondsen niet om deze pensioenen te betalen. De gepensioneerden stelden in lange lijnen buiten het postkantoor op. Toen het postkantoor uit staatsfondsen liep om de pensioenen te betalen zouden de werknemers de volgende gepensioneerde in lijn betalen het geld zij ontvingen toen iemand binnenkwam om een brief of een pakket te posten. Met inflatie die wat het was is zou de waarde van het pensioen drastisch verminderen als de gepensioneerden naar huis gingen en de volgende dag terugkwamen. Zo wachtten zij in lijn wetend dat de waarde van hun pensioenbetaling met elke minuut verminderde zij in lijn moesten wachten.

Vele Joegoslaafse ondernemingen weigerden om de Joegoslaafse munt bij allen te nemen en de Duitse Duitse marken effectief werden de munt van Joegoslavië. Maar de overheidsorganisaties, de overheidswerknemers en de gepensioneerden nog werden die in Joegoslaafse dinars worden betaald zodat was er nog een actieve uitwisseling in dinars. Op 12 November, 1993 was de wisselkoers 1 DM = 1 miljoen nieuwe dinars. Tegen 23 November was de wisselkoers 1 DM = 6.5 miljoen nieuwe dinars en begin November was het 1 DM = 37 miljoen nieuwe dinars. Begin December gingen de busarbeiders op staking omdat hun loon twee weken aan slechts 4 DM gelijkwaardig was toen het een familie van vier 230 DM per maand om kostte te leven. Tegen 11 December was de wisselkoers 1 DM = 800 miljoen en op 15 December was het 1 DM = 3.7 miljard nieuwe dinars. Het gemiddelde dagelijkse tarief van inflatie was bijna 100 percenten. Toen landbouwers het verkopen in de vrije markten weigerde om voedsel voor Joegoslaafse dinars te verkopen sloot de overheid de vrije markten. Op 29 December was de wisselkoers 1 DM = 950 miljard nieuwe dinars.

Ongeveer voor dit keer er kwam een tragisch incident. Aangezien wachtten de gebruikelijke gepensioneerden in lijn. Iemand overgegaan door hun lijn dragende zakken van kruidenierswinkels van de vrije markt. Twee gepensioneerden werden zo verstoord bij hun situatie en gezicht van iemand anders met kruidenierswinkels dat zij hartaanvallen hadden en net daar stierven.

Begin December was de wisselkoers 1 DM = 3 triljoen dinars en op 4 Januari, 1994 was het 1 DM = 6 triljoen dinars. Op 6 Januari verklaarde de overheid dat Duitse Deutsche een officiële munt van Joegoslavië was. Ongeveer dit keer kondigde de overheid een nieuwe nieuwe Dinar aan die aan 1 miljard oude nieuwe dinars gelijk was. Dit betekende dat de wisselkoers 1 DM = 6.000 nieuwe nieuwe Dinars was. Tegen 11 Januari had de wisselkoers een niveau van 1 DM = 80.000 nieuwe nieuwe Dinars bereikt. Op 13 Januari was het tarief 1 DM = 700.000 nieuwe nieuwe Dinars en zes dagen later was het 1 DM = 10 miljoen nieuwe nieuwe Dinars.

De telefoonrekeningen voor het overheid in werking gestelde telefoonsysteem werden verzameld door de brievenbestellers. De mensen stelden zoveel mogelijk het betalen van deze rekeningen uit en de inflatie verminderde daar echte waarde aan naast niets. Één brievenbesteller vond dat na het proberen om op 780 telefoonrekeningen te verzamelen hij niets kreeg zodat factureert de volgende dag zich hij naar huis bleef en alle telefoon betaalde voor het equivalent van een paar Amerikaanse pence.

Hier is een andere illustratie van irrationality van het beleid van de overheid. James Lyon, een journalist, maakte twintig uren van internationale telefoongesprekken van Belgrado in December 1993. De rekening voor deze vraag was 1000 nieuwe nieuwe dinars en het kwam op 11 Januari aan. Aan de wisselkoers voor 11 Januari van 1 DM zouden = 150.000 dinars het gekost minder dan één Duitse pfennig hebben om miljard te betalen. Maar de rekening was niet gepast tot 17 Januari en tegen die tijd bereikte de wisselkoers 1 DM = 30 miljoen dinars. Maar toch was de vrije marktwaarde van die twintig uren van internationale telefoongesprekken ongeveer $5.000. Zo gaf de overheid ondanks wordt vastgebonden voor harde munt James Lyon $5.000 waarde hoofdzakelijk van telefoongesprekken naar niets.

Het was tegen de wet weigeren om persoonlijke controles goed te keuren. Sommige mensen schreven persoonlijke controles wetend dat in de weinig dagen het voor de controles aan duidelijke inflatie nam zo veel zoals 90 percent van de kosten zou tenietdoen om die controles te behandelen.

Op 24 Januari, 1994 introduceerde de overheid de super Dinar gelijk aan 10 miljoen nieuwe nieuwe Dinars. Het officiële standpunt van de Joegoslavische overheid was dat hyperinflation „wegens de unjustly uitgevoerde sancties tegen de Servische mensen en de staat.“ voorkwam

Bron: James Lyon, „Hyperinflation van Joegoslavië, 1993-1994: Een sociale Geschiedenis,“ Oosteuropese Politiek en volume 10, nr 2 van de Maatschappijen (de Lente van 1996), blz. 293-327.